Czym są złudzenia optyczne?

To Błędna interpretacja obrazu przez mózg pod wpływem kontrastu, cieni, użycia kolorów, które automatycznie wprowadzają mózg w błędny tok myślenia

Złudzenie wynika z mechanizmów działania percepcji, które zazwyczaj pomagają w postrzeganiu. W określonych warunkach jednak mogą powodować pozornie tylko prawdziwe wrażenia.

Złudzenia powodowane fizjologią układu wzrokowego

Przykładem takiego złudzenia jest znikanie przedmiotów spowodowane istnieniem tzw. plamki ślepej. Kiedy zamknie się jedno oko, wówczas obraz widziany drugim okiem jest niekompletny. Pewna niewielka część tego obrazu, która fizycznie powstaje w obszarze ślepej plamki, jest niewidoczna.

Wstęga Macha

Krawędź białej płaszczyzny sąsiadująca z czernią wydaje się rozjaśniona, a krawędź czarnej – ciemniejsza. Dzieje się tak z powodu hamowania obocznego na siatkówce – kontrast między jasnymi i ciemnymi płaszczyznami w miejscu, gdzie sąsiadują ze sobą, zostaje zwiększony.

Złudzenia jasności i barwy

Kontrast równoczesny

Kontrast następczy

Figury dwuznaczne

W pewnych przypadkach mózg zmuszony jest do zinterpretowania sceny czy ruchu, którego nie można postrzegać jednoznacznie. Nawet jeśli obraz na siatkówce oka pozostaje niezmienny, po upływie jakiegoś czasu możemy go postrzegać inaczej. Nigdy nie można widzieć dwóch wariantów jednocześnie.

Sześcian Neckera

Szwajcarski naukowiec, Louis Albert Necker, opublikował w 1832 ryciny przedstawiające sześcian, który zmieniał swoje położenie podczas oglądania. Było to spowodowane tym, że z ilustracji zostały usunięte wszelkie wskazówki dotyczące głębi. Patrząc na sześcian Neckera widzimy układ linii, ale spodziewamy się zobaczyć sześcian. Nasz mózg musi zatem rozwiązać pewną dwuznaczność – musi ustalić, który z rogów sześcianu leży bliżej. Rozwiązanie tego problemu może być odmienne u różnych obserwatorów, jak też może zmieniać się w czasie u jednego obserwatora.

Figury niemożliwe

Przykład figury niemożliwej: trójkąt Penrose'a

Są to przedstawienia trójwymiarowych figur na płaszczyźnie, które są sprzeczne w swojej przestrzenności, tzn. nie jest możliwe, aby skonstruować ich trójwymiarowe odpowiedniki.

Wielu artystów korzystało z możliwości jakie dają złudzenia optyczne.

Andrea Pozzo – włoski malarz iluzjonista. Na sklepieniu kościoła św. Ignacego Loyoli w Rzymie stworzył kwadraturę, czyli iluzjonistyczny obraz fikcyjnej architektury.

Maurits Cornelis Escher – holenderski grafik i rysownik. W swoich pracach wykorzystywał figury niemożliwe i inne złudzenia.

Julian Beever – brytyjski artysta, który stworzył wiele obrazów na chodnikach europejskich i amerykańskich miast. Dzięki znakomitemu opanowaniu praw perspektywy stwarzały one iluzję trójwymiarowości.

M.C.Escher

Jeden z najsławniejszych malarzy i grafików na świecie. Przez całe twórcze życie stworzył ponad 450 litografii i drzeworytów oraz ponad 2000 rysunków i grafik.

Urodzony w Leeuwarden w Holandii. Po nie dostaniu się do szkoły średniej uczęszczał do "Szkoły architektury i sztuki dekoracyjnej" w Haarlem. Tworzył w Holandii, Włoszech, Szwajcarii. Jego sztuka zadziwiała i zadziwia do dziś miliony ludzi. Poniżej kilka jego najsławniejszych prac.

Ascending Descending

Belvedere

Sandro del Prete

Urodzony w 1937 roku w mieście Berno w Szwajcarii. Ukończył Akademie Sztuki we Florencji. Twórca terminu "iluzorizm" - celowe wprowadzenie w błąd oglądającego obraz, poprzez m. in. błędną perspektywę oraz odpowiednią grę światła i cienia.

Columns

Folded Chess Set

Julian Beever

Pochodzący z Wielkiej Brytanii artysta, zasłynął tworząc kredowe obrazy na chodnikach wielkich miast. Umiejętnie operując perspektywą potrafi wywołać wrażenie trójwymiarowości swoich obrazów. Jego prace można było podziwiać między innymi w Wielkiej Brytanii, Francji, Niemczech, Austrii, Hiszpanii, Danii, Belgii i Holandii jak również za oceanem w Stanach Zjednoczonych.

Koniec polityków

Malunki w metrze - Autor nieznany